Ik hoor het mezelf zeggen: ‘ik heb tijd nodig om alles te verwerken.’ Mentaal en op papier. Als interviewer, tekstschrijver, professional, dochter, zus en mens. Ugandese meisjes en vrouwen krijgen die tijd niet. Zij krijgen niet zomaar de tijd om te herstellen van trauma’s en heftige problematieken voortkomend uit huiselijk en seksueel geweld, alcoholmisbruik, kindhuwelijken, vrouwenbesnijdenis, tradities en de politiek. Mijn reis met Mensen met een Missie door Uganda heeft mijn hart gevuld en doen barsten. Machteloosheid, woede en ongeloof werd ingehaald door hoop, kracht en liefde. Een smal maar verblindend straaltje licht heeft haar weg gevonden.

Fysiek zijn we weer gescheiden, Uganda en ik. Twee weken lang mocht ik als reporter lokale initiatieven en organisaties bezoeken die gezamenlijk werken aan een maatschappij waar meer gelijkheid is tussen mannen en vrouwen en waar geweld tegen vrouwen afneemt. Constant werd ik ingehaald door de realiteit. Op bepaalde plekken is de afwezigheid van energie, hoop en positiviteit voelbaar in elke cel van het lichaam. Mijn armen reiken naar getraumatiseerde vrouwen en verwarde meisjes. Mijn hart zoekt naar een connectie. Die vind ik. Tijdens de interviews en gesprekken, individueel of in de veilige omgeving van een groep. Mijn onwetendheid fluistert dat dit niet voldoende is. Mijn weten vertelt dat juist deze aandacht zorgt voor een sprankje hoop, een kleine glimlach en warmte bij de vrouwen. Lokale mensen met een missie onderstrepen deze methode. Woorden spreken, bouwen en bieden steun. Ik laat niet los. Afstand is een hersenspinsel. Wij zijn voor altijd verbonden.

Dankjewel alle donateurs – in totaal hebben jullie €1580 geschonken – namens mij, Mensen met een Missie en de vrouwen en meisjes in Uganda.

Over 100 reporters (initiatief van Mensen met een Missie): http://www.100reporters.nl/.